บล็อกของ Man Cubic School

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมcubic school ค่ะ

http://cubicschool.exteen.com/

*******************************

ลำดับเหตุการณ์

[TAG-EV]ปาร์ตี้ชุดแฟนซี 2552 แลกชุด

[EV]ในคืนนี้ฉันกับเธอ Part1.1

[ตูน] MS ในคืนนี้เธอกับเขา

[EV]ในคืนนี้ฉันกับเธอ Part1.2[จบ]

[CS-EV]เกิดอะไรขึ้น![เหตุการณ์ชุดสีดำ มุมมองแมน]

[CS]MS ความไม่ลับอีกต่อไป

entryนี้ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงค่ะ

ระดับความสำคัญ ***มาก***

แมนยังคงพยายามวิ่งไล่ตามบูมในตอนพักและช่วงว่างอื่น ๆ บูมยังเอาแต่หนีไม่ยอมคุยกับเขาเสียที

ในสายตาของเพื่อนคนอื่น ๆ ในห้อง

ถึงมันจะดูแปลกที่สองคนนี้คนนึงเอาแต่วิ่งหนีกับอีกคนที่เอาแ่่่ต่วิ่งไล่ตาม

แต่ก็ใช่ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เคยเกิดขึ้น ในช่วงเปิดเรียนหลังงานเลี้ยงปีใหม่เมื่อต้นปี

พวกเขาก็เคยเห็นภาพแบบนี้จากคู่นี้มาแล้ว

"ฉายหนังซ้ำอีกแล้วเหรอ"

ถึง แม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้ก็ตาม

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนรู้(ไทย) และบางคนถึงไม่รู้ก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น (หึ หึ)

เพราะภาพที่เห็นช่าง ดูเหมือน__กำลังตามง้องอนกันอยู่

ส่วนรุ่นน้องได้แต่แปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ก็คิดว่าไม่มีอะไรมาก พี่ทั้งสองคนคงจะเคลียร์กันได้

การวิ่งไล่ยังคงดำเนินต่อไปในช่วงหลังเลิกเรียนแถวหลังอาคารเรียน

"บูม ครับ เดี๋ยวก่อน หยุดวิ่งก่อนได้มั้ย ผมอยากคุยกับคุณนะ"

ตามมาด้วยเสียงหายใจเหนื่อยหอบของชายหนุ่มที่เริ่้มทิ้งระยะห่างจากสาวที่ตน กำลังวิ่งไล่ตามอยู่

ให้ตายสิ ตัวเล็กแต่งวิ่งเร็วชะมัดไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน

วิ่งตามมาตั้งนานตอนนี้เรากลับเป็นฝ่ายเริ่มเหนื่อยเองซะแล้ว เห็นทีคงต้องหาวิธีอื่น

"โอ๊ย เจ็บ" แมนร้องเสียงดังโอดโอยพร้อมกับล้มทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมเอามือจับแถวตรง ตำแหน่งหัวใจ

"โอ๊ย บูม หยุดก่อนผมเจ็บแถวหน้าอก หายใจไม่ออก"

แมนยังคงร้องเสียงหลงโอดโอยเล่นละครแสดงความเจ็บปวดเรียกความสนใจจากบูมต่อไป

แต่ทว่า...ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะสาวเจ้าช่างวิ่งเร็วนัก

ดูเหมือนจะไม่ทันเห็นการเล่นละครของแมนซะด้วยซ้ำ เธอวิ่งฉิวไปไกลซะแล้ว

อนาถว่ะ


เขารู้สึกสมเพชตัวเองอย่างหนัก คนอย่างเขาสงกรานต์ สว่างพิทักษ์

ต้องมาเล่นละครห่วย ๆ เรียกร้องความสนใจสาวแบบนี้เพื่อจะขอคุยกับเธอ

เมื่อก่อนมีแต่สาว ๆ จะมาเรียกร้องความสนใจจากเขาซะมากกว่า

แถมยังโดนเธอเมินไม่รู้อีกว่าเขายังอยู่ตรงนี้

"เฮอะ" เขาได้แต่เยาะสมเพชตัวเอง ลงนอนบนพื้นหญ้าแถวนั้นแบบอ่อนแรง เขาหลับตาลงพักสายตา

"แมน...เป็นอะไรรึเปล่าคะ" เสียงคุ้นเคยของสาวที่เขาวิ่งไล่ตามเมื่อกี้อยู่ใกล้ ๆ เขานี่เอง

เมื่อแมนลืมตาขึ้นมาก็เห็นบูมนั่งลงข้าง ๆ เขา

"บูมเห็นแมนนอนลงไปนึกว่าเป็นอะไรซะอีก" บูมแสดงสีหน้ากังวลออกมาให้เห็น

"ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรแล้วครับ" แมนรีบเด้งตัวลุกนั่งยิ้มออกมา

ไอ้ที่ลงไปนอนเมื่อกี้อย่างน้อยก็ได้ผลแทน

เมื่อบูมเห็นแมนยิ้มออกมาก็รู้สึกตัว ลุกขึ้นจะวิ่งหนีอีกแล้ว แต่คราวนี้แมนลุกขึ้นยืนคว้าแขนเธอไว้ไม่ปล่อย

"คุยกันก่อนสิครับ " แมนหว่านยิ้มใส่บูมเป็นทีของเขาบ้างแล้ว

"คราวนี้ผมไม่ปล่อยให้ไปไหนแล้วนะ"

ก่อนที่บูมจะพูดอะไรออกมาอีก แมนรีบฉวยจังหวะชิงอธิบายก่อน

"เรื่องอินทรี เหตุการณ์ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าบูมเข้าใจยังไงนะ แต่มันไม่มีอะไรเลย"

ยัยนั่นกำลังจะล้มผมเลยช่วยประคองไว้เท่านั้น"

(ขอย้อนประโยคเดิมของบูม -แมนสนิทกับอินทรีจริง ๆ เลยนะ เหมือนสนิทมากกว่าบูมอีก)

"ส่วนเรื่องสนิทกันผมสนิทกับอินทรีก็จริง แต่ผมจะไม่ยอมสนิทกับบูมน้อยลงหรอกนะครับ"

เขาหัวเราะเบา ๆ ส่งยิ้มหวานมาให้เธอ

"เพราะว่าผม...."

"บูม......"

บูมยังคงหลบตาไม่กล้าสบตากับเขา ก็ฉวยจังหวะพูดขึ้นมาบ้าง

แมนที่ได้ยินถึงกับอดยิ้มกว้างไว้ไม่อยู่

"แล้ว..ที่บูมวิ่งหนีผมเพราะแบบนี้ด้วยเหรอครับ"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เวลาที่บูมเข้าใกล้แมนแล้วใจมันเต้นแรงทุกที อยากเจอแมนคุยกับแมน

แต่พอบูมเห็นแมนกับอินทรีในคืนนั้นมันกลับเป็นความรู้สึกเจ็บแทน

บูมไม่อยากจะพบแมนอีก แต่บูมก็ยังคิดเรื่องแมนตลอด

 
บูมสับสน....บูมไม่เข้าใจตัวเองเลย 

ทำไมนะ ถึงรู้สึกแบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรกัน

บูมเงยหน้ามามองแมน

สบตากัน

"ถ้าบูมยังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะรอนะ รอวันที่บูมเข้าใจ"

"แต่ก่อนหน้าที่จะเข้าใจ...."/จ้องตาส่งยิ้มหวาน

 

ช่วยใจเต้นแบบนี้กับผมคนเดียว

สบตาแบบนี้กับผมคนเดียว

หวั่นไหวกับผมคนเดียว

คิดถึงผมคนเดียว

แล้วก็...มีสีหน้าแบบนี้กับผมคนเดียว (ยิ้มหวานเอามือสัมผัสแก้มบูมเบาๆ)

ได้มั้ยครับ

 เสียงมือถือของแมนดังขึ้นจากกระเป๋าเกงมาขัดจังหวะ

(จริง ๆ เจ้าตัวก็ไม่ได้จะทำอะไรไปมากกว่านี้หรอกค่ะ/คุณแม่)

ลุงป้องโทรมาบอกว่า มาถึงแล้วและแมนถึงเวลา

เตรียมตัวไปงานปาร์ตี้วันเกิดของลูกสาวลูกค้าเจรจาธุรกิจของคุณท่าน

แมนได้แต่นึกเซ็งในใจ ลุงโทรมาขัดจังหวะเสียบรรยากาศจนได้

บูมลุกขึ้นยืนเรียบร้อยแล้ว

"พวกเรากลับกันดีกว่าค่ะ"


ขณะที่เดินไปด้วยกันนั้น แมนค่อย ๆ ขยับมือของตนไปจับมือบูม

บูมหันมามองทันที

"ผมบอกแล้วว่า คราวนี้จะไม่ปล่อยแล้วนะ" /ยิ้มหวานใส่บูม




แล้วก็เดินกลับแยกย้ายกันไป

-----------------------
ข้ามพาสมาเดือนกันยายนเลย

ขณะที่แมนกำลังกลับเตรียมขึ้นรถกลับไปที่บ้านใหญ่ที่สาทร 

โทรศัพท์มือถือแมนดังขึ้น ชื่อที่ขึ้นหน้าจอเป็นบูม

เมื่อเขากดรับก็ได้ยินเสียงแห่งความดีใจของสาวเจ้าทันที

เสียงปลายสายบ่งบอกความดีใจสุด ๆ

แมนเอ๋ย นายจะรอต่อไปได้จริง ๆ เหรอ หึ ๆ /เสียงดิฉัน

จบตอน

สรุป

• วันจันทร์ต่อมาจากงานเลี้ยงแฟนซีในวันเสาร์ ที่โรงเรียนแมนพยายามเข้าไปปรับความเข้าใจกับบูม แต่บูมวิ่งหนีหลบหน้าเขาตลอด


• ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนแมนยังคงวิ่งไล่ตามบูมที่เอาแต่หนีอยู่อยู่หลัง โรงเรียน เขาเริ่มใช้แผนแกล้งทำเป็นเจ็บหน้าอก หายใจไม่ออกเพื่อให้บูมหยุดวิ่งแล้วมาดูเขา เขาจะได้มีโอกาสปรับความเข้าใจ


• แต่บูมวิ่งเร็วจนไม่ทันเห็นเขาเล่นละคร แมนรู้สึกอนาถและสมเพชกับวิธีการของตัวเอง แมนลงไปนอนกับพื้นแบบอ่อนแรง พักสายตา บูมเข้ามาหาเขาคิดว่าเขาเป็นอะไรรึเปล่าเห็นนอนอยู่ที่พื้น

• แมน ได้ทีเลยจับแขนบูมไว้ไม่ให้หนีอีก เขาเริ่มอธิบายเรื่องเขากับอินทรีในงานเลี้ยงแฟนซีว่ามันไม่มีอะไร เขาแค่ช่วยเธอประคองไม่ให้ล้มเท่านั้น แมนกำลังจะบอกบางสิ่งต่อไป..." ผมจะไม่ยอมสนิทกับบูมน้อยลงหรอกนะครับ" "เพราะว่าผม...."

• บูมพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่แมนจะได้พูด บูมบอกถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเธอ "บูมเจ็บแถว ๆหัวใจตอนที่เห็นแมนกับอินทรีกอดกัน เวลาที่บูมเข้าใกล้แมนแล้วใจมันเต้นแรงทุกที บูมสับสน....บูมไม่เข้าใจตัวเองเลย  ทำไมนะ ถึงรู้สึกแบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรกัน"


• แมนยิ้มกว้างออกมา"ถ้าบูมยังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะรอนะ รอวันที่บูมเข้าใจ""แต่ก่อนหน้าที่จะเข้าใจ...."ช่วยใจเต้นแบบนี้กับผมคนเดียว สบตาแบบนี้กับผมคนเดียว หวั่นไหวกับผมคนเดียว คิดถึงผมคนเดียว แล้วก็...มีสีหน้าแบบนี้กับผมคนเดียว (ยิ้มหวานเอามือสัมผัสแก้มบูมเบาๆ) ได้มั้ยครับ


• เสียงมือถือของแมนดังขึ้นขัดจังหวะ ลุงป้องมารับแมนไปงานเลี้ยงวันเกิดของลูกสาวเพื่อนทางธุรกิจของพ่อต่อ ทั้งคู่แยกกันกลับ

• ตัดมาที่เดือนกันยายน แมนกำลังจะไปบ้านที่สาทร บูมโทรศัพท์เข้ามาบอกเรื่องที่เธอสอบได้ทุึน AFS เธอจะไปเรียนที่ฮังการี แมนช็อก
  
• จบตอน

1 ปีกว่า ๆ ก็มีวันนี้ กรี๊ด 

ขอจุดพลุได้มั้ย  MD บอกให้จัดโต๊ะจีนเลยสินะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะเป็นเอนทรี่ที่มีความสำคัญเป็นพิเศษเดิมทีเดียวตั้งใจจะวาดรูปให้ได้มากกว่านี้และงามกว่านี้

แต่ก็วาดออกมาได้เท่านี้แถมมีชุ่ยด้วย เอิ๊ก  

เห็นแต่งและวาดแบบนี้ก็เขินเหมือนกันค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

เป็นเอนทรีที่หวานมากจริง ๆ ยังคิดเลยว่ามันจะเลี่ยนไปหรือเปล่าว้า

แต่คาแรกเตอร์แมน คาแรกเตอร์ตัวละครตัวนี้ก็สามารถพูดอะไรหวาน ๆ

สร้างความหวานได้แบบไม่ขัดเขินอะไรอยู่แล้วน่ะนะ

1 ปีกว่า ๆ ก็มีวันนี้เอนทรีนี้ยังกับส่งลูกไปแต่งงานยังไงยังงั้น

ปูเรื่องราวกันมาจนถึงวันนี้ ช่วงเวลาแห่งความน่ายินดี

ถึงแม้ฝ่ายนึงจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่อีกฝ่ายเขาเข้าใจแล้วนะ

ใจส่งถึงใจ ฮิ้ว~ๆๆๆๆ

ส่วนภาพที่ชวนเขินนั่น ตอนวาดนี่อินค่ะอิน รอยยิ้มของแมนทำเอาเราเมื่อยปากตามไปด้วยเลยค่ะ

วาดแล้วก็ยิ้มตามไปด้วยน่ะค่ะ อารมณ์ตามซะ ฮ่าๆๆๆๆ

เรื่องราวยังไม่จบนะคะ จะมีอีก 2 -3 เอนทรี่ก่อนบูมไปนอก ลุ้นกันต่อไป

 ขอขอบคุณผปค.น้องบูมมาก ๆ เลยค่ะที่ร่วมตรวจทานฟิกในครั้งนี้

ว่าแต่ในปีนี้ขอส่งแมนเข้าชิงตำแหน่งหนุ่มสุดซวยแห่งปีค่ะ (ปีที่แล้วดิฉันก็ว่ามันซวยนะคะ)